Het leven in crimineel Maastricht gaat voort (1) (2). Recent werd mijn auto door artistieke onbekenden vakkundig gemodificeerd: door over het dak te lopen creëerden zij mooie glooiingen en met een behendige trap tegen de buitenspiegel creëerden zij een afhangend tentakel. Knap. Enerzijds omdat de verbouwing nachtelijk geschiedde, anderzijds omdat de kunstenaars waarschijnlijk dronken waren. Kortom: ik kreeg geheel gratis een aparte en originele body kit.

Bij een dergelijk artistiek vehikel hoort ook een trendy chauffeur. Getogen in hippe dockers, lichtblauwe polo en tijdloze brogues reed ik door de binnenstad van Maastricht. Vrolijk keuvelend in mijn nieuwe Google-phone kwam ik tijdens het cruisen een agent op stalen ros tegen. De afhangende spiegel trok de aandacht van onze oplettende burgerbeschermer. De olijke, besnorde man met fietshelm (fietsen is immers niet geheel ongevaarlijk!) zwaaide vrolijk naar me. Ik zwaaide niet terug: één hand aan het stuur, de ander met telefoon aan mijn oor. Kortom: geen handen vrij. Ik neem het mezelf niet kwalijk.

Ik snelde weg binnen de bebouwde kom door ongure steegjes en nauwe straatjes me toch schuldig voelend omdat ik niet had kunnen terugzwaaien. Tot mijn verbazing bleek de flik (zo wordt een politieagent genoemd in Maastricht) een snelle fietsfanaat. Met andere woorden: ik werd staande gehouden door een agent op fiets terwijl ik in een auto zat en reed.

Al hijgend en met gevaar voor eigen leven gooide de diender zijn wit-blauw gestreepte mountainbike voor mijn rijdende kunstwerk. Een boete van €150,= viel mij ten deel voor het zogenaamde handheldbellen. Ik kwam er vanaf met deze boete, een ferme preek (niet meer doen jongetje!), een waarschuwing voor het ontbreken van een noodzakelijk vereiste spiegel en voor het niet kunnen tonen van het rijbewijs (roze staat me niet). De flik en ik namen afscheid. Ik kon hem nog net vragen waarom hij geen boeven ging vangen. Hij leek het niet te weten.

Na dit avontuur bleef ik achter. Ontredderd. Maar ook met veel vragen. Waarom kreeg ik geen boete of waarschuwing voor mijn ondeugdelijke ruitenwissers? Wat is de betekenis van het gezegde 'ga toch fietsen'? Als brogues tijdloos zijn, hoe kunnen ze dan eigentijds (=hip) zijn? Waarom heeft de wet het over 'noodzakelijk vereist' als 'vereist' al iets noodzakelijks uitstraalt? Waarom zijn agenten vernoemd naar schijfvormige chocolaatjes oftewel flikken?

Steunbetuigingen of antwoorden kunnen geplaatst worden in de comments. Of je kunt me eventueel tweeten (via Twitter dus). Ik ben hip, remember?